Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

ΘΕΜΑ ΚΑΤΑΤΑΚΤΗΡΙΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ ΜΙΚΡΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ Ι (ΠΑΝΤΕΙΟ-ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ) 2014-2015

ΘΕΜΑ 1) Περιγράψτε με διαγράμματα και επεξηγήστε το μέσο και το οριακό κόστος που προκύπτουν από την συνάρτηση κόστους.


ΘΕΜΑ 2) Επεξηγήστε τις κυριότερες υποθέσεις που αφορούν τις ιδιότητες της τεχνολογίας. Επίσης, επεξηγήστε τον τεχνικό λόγο υποκατατάστασης και γιατί αυτός είναι φθίνων.


Άργησα λίγο... αλλά τα ανάρτησα!

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ...

Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι ήδη ψάχνω νέα στέγη γιατί το blog αυτό είναι free και είναι περιορισμένων δυνατοτήτων αλλά έχει και πολλά προβλήματα.

 Όταν μεγαλώνει τόσο πολύ το εύρος των ανθρώπων που σε παρακολουθούν καλό θα είναι να δημιουργείται ένα blog όπου θα είναι επι πληρωμή για εμένα (πρέπει δηλαδή να πληρώνω γύρω στα 150 ευρώ το χρόνο), όμως,  θα γνωρίζω τις δυνατότητές του και ότι προβλήματα βγάλει θα υπάρχει κάποιος που θα τα ρυθμίζει.

Είμαι ακόμα σε αναζήτηση. Προσωρινά όλα τα pdf που έχω ανεβάσει εδώ βρίσκονται και στο academia.edu/Lina Mylona.

Όταν δημιουργηθεί θα ενημερωθείτε σχετικά από αυτό το blog, και θα δοθεί ένα χρονικό διάστημα μετάβασης. Μετά αυτό το blog θα διαγραφεί ολοσχερώς.

Τέλος, όσο βρισκόμαστε εν αναμονή των αποτελεσμάτων οι αναρτήσεις είναι περιορισμένες. Είχα αφήσει πολλά πίσω για να δώσω κατατακτήριες και τώρα συμμαζεύομαι ώστε να οργανωθώ πάλι από την αρχή.

 Σας ευχαριστώ και πάλι για όλα τα καλά σας λόγια και εύχομαι από καρδιάς να γίνουν τα όνειρα όλων πραγματικότητα.

 

Φιλικά,

Λίνα

 

Υ.Γ. Οι σημειώσεις ήταν, είναι και θα είναι για όλους πάντα ΔΩΡΕΑΝ προσβάσιμες.

Αρκάς - ο αγαπημένος μου...


Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑΤΑΚΤΗΡΙΩΝ ΝΟΜΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ...

Πολλά παιδιά με ρωτούν: κάνετε και μαθήματα;  μήπως γνωρίζετε κάποιον που θα μπορούσε να βοηθήσει; δεν υπάρχουν χρήματα για φροντιστήριο τι πιστεύετε ότι πρέπει να κάνουμε; οι σημειώσεις του μπλογκ αρκούν; 

Θα ρίξω λοιπόν την ιδέα και αν μαζευτούμε περισσότεροι από δύο θα το κάνουμε:

1. Δέχομαι να αναλάβω την οργάνωση του όλου αυτού εγχειρήματος.

2. Θα συναντιόμαστε διαδικτυακά συγκεκριμένες μέρες και ώρες για απορίες και για διαγωνίσματα.

3. Θα διοργανώσω και διαδικτυακά μαθήματα για κατατακτήριες Νομικής Κομοτηνής και ύστερα Νομικής Θεσσαλονίκης.

4. Με αυτό το τρόπο δεν θα μείνουμε πίσω στο διάβασμά μας, θα γράφουμε διαγωνίσματα σε πραγματικό χρόνο όλοι μαζί διαδικτυακά με βιβλία κλειστά και με θέματα που θα έχουμε θέσει στον εαυτό μας από προηγούμενο μάθημα και θα τα κληρώνουμε για να γράψουμε. Έτσι κανένας μας δεν θα γνωρίζει το θέμα που θα γράψουμε εκείνη τη στιγμή. Θα υπάρχουν πρότυπες απαντήσεις.

5.  Θα ανταλλάσσουμε γνώσεις ώστε να γίνουμε καλύτεροι και όλα αυτά ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ.

6. Το μόνο κόστος στην όλη διαδικασία θα είναι τα χρήματα που θα μαζεύουμε για να αγοράσουμε τα βιβλία που χρειαζόμαστε τα οποία ύστερα από τις κατατακτήριες θα κληρώνονται μεταξύ μας και ένας από εμάς θα κερδίζει από ένα βιβλίο. Τα χρήματα για φωτοτυπίες βιβλίων δικές μας.

7. Περιμένω τα σχόλια σας ώστε είτε να ξεκινήσουμε είτε να το αφήσουμε να πέσει...

Φιλικά 

Λίνα.


Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΤΑΤΑΚΤΗΡΙΩΝ ΝΟΜΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2014-2015

http://www.law.auth.gr/el/node/1270


ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΤΥΓΧΟΝΤΕΣ!!

Και καλή συνέχεια στους υπόλοιπους και να μη το βάζετε κάτω όταν θέλετε κάτι πολυ!

ΤΟ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ (ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΠΑΝΤΕΛΗ)



ΤΟ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ
Το ομοσπονδιακό πνεύμα.
 Όποιες ανθρώπινες ομάδες συνιστούν ομοσπονδία διατηρούν την οντότητά τους, αλλά συμφωνούν να αποτελέσουν από κοινού ένα ευρύτερο σύνολο και να του εκχωρήσουν μέρος της εξουσίας τους. Η εκχώρηση εξουσίας είναι το τίμημα για τη διατήρηση της ταυτότητας κάθε οντότητας, που μετέχει στην ομοσπονδία με την ελεύθερη θέλησή της. Η διατήρηση του κρατικού χαρακτήρα των πολιτειών προσφέρει κάθετο χωρισμό των εξουσιών και έτσι περιορίζει την παντοδυναμία της πλειοψηφίας. Απώτερος σκοπός είναι η πανανθρώπινη αλληλεγγύη και η παγκόσμια ομοσπονδιακή οργάνωση. Στο ομοσπονδιακό κράτος υπάρχει κίνδυνος ισχυρότερο κράτος μέλος να επιβληθεί στα άλλα διαμέσου του ομοσπονδιακού συστήματος, που χρησιμεύει τώρα για σκοπό εντελώς αντίθετο, δηλαδή όχι για συνεργασία ισότιμων κρατών, αλλά για συγκεκαλυμμένη επιβολή συστήματος συγκεντρωτικού, αν όχι ολοκληρωτικού.
Τι είναι ομοσπονδιακό κράτος
Ομοσπονδιακό είναι το κράτος που σχηματίζει η ένωση κρατών. Το ομοσπονδιακό κράτος είναι κυρίαρχο, ενώ τα ομόσπονδα κράτη, που το απαρτίζουν, δεν είναι.
Πως σχηματίζεται
Τα κράτη που προτιμούν την ομοσπονδιακή και όχι την ενιαία οργάνωση επιδιώκουν να συνδυάσουν τα πλεονεκτήματα του μεγαλύτερου μεγέθους, που έχει το ομοσπονδιακό κράτος, και του μικρότερου, που έχουν τα ομόσπονδα.  Στη σημερινή εποχή, πρωταγωνιστικό ρόλο μπορούν να έχουν μόνο κράτη με αξιόλογο μέγεθος πχ ΗΠΑ και Ελβετία. Για όλα τα ομόσπονδα κράτη η συμμετοχή συνεπάγεται περισσότερα οφέλη από απώλειες. Η ομοσπονδιακή οργάνωση του κράτους προϋποθέτει σεβασμό στους θεσμούς. Το ομοσπονδιακό σύστημα είναι κάθετος χωρισμός των εξουσιών. Η διάσπαση της Τσεχοσλοβακίας οφείλεται κυρίως στο ότι την αποτελούσαν μόνο δύο ομόσπονδα κράτη. Το ίδιο πρόβλημα θα αντιμετωπίσει και η Κύπρος, αν γίνει ομοσπονδιακή. Το ομοσπονδιακό κράτος ιδρύεται με Σύνταγμα, δηλαδή με τον ανώτατο κανόνα εσωτερικού δικαίου και όχι με διεθνή συνθήκη. Το ομοσπονδιακό Σύνταγμα το επεξεργάζεται μία συνέλευση. Είναι πάντοτε αυστηρό και ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ ομοσπονδιακού και ομόσπονδων κρατών. Το Σύνταγμα εξασφαλίζει τις αρμοδιότητες που το ομοσπονδιακό κράτος δεν μπορεί να τους αφαιρέσει, και τη συμμετοχή των ομόσπονδων κρατών στα όργανα του ομοσπονδιακού, ώστε να μη μπορεί να μεταβάλλει μόνο του τη νομική τους κατάσταση.
Η ομοσπονδιακή οργάνωση
Αυτή έχει πάντοτε τρία χαρακτηριστικά, την επαλληλία των έννομων τάξεων, την αυτονομία των ομόσπονδων κρατών και τη συμμετοχή τους στα ομοσπονδιακά όργανα. Το ομοσπονδιακό κράτος εμπεριέχει περισσότερα κράτη και περισσότερες έννομες τάξεις, που σχηματίζουν δύο επάλληλα επίπεδα. Στο κατώτερο βρίσκονται τα ομόσπονδα κράτη με τις αντίστοιχες έννομες τάξεις, τη μία δίπλα στην άλλη. Στο ανώτερο βρίσκεται το ομοσπονδιακό κράτος, το υπερκράτος, με την ομοσπονδιακή έννομη τάξη. Οι κανόνες του ομοσπονδιακού κράτους έχουν άμεση εφαρμογή στα ομόσπονδα κράτη, δηλαδή δεν χρειάζονται αποδοχή από τα όργανά τους. Κράτη είναι και το ομοσπονδιακό και τα ομόσπονδα, με τη μόνη διαφορά ότι τα ομόσπονδα δεν είναι κυρίαρχα. Κάθε ομόσπονδο κράτος ασκεί την εξουσία του πάνω σε λαό και σε επικράτεια που συγχρόνως είναι και στοιχεία του ομοσπονδιακού. Τόσο το ομοσπονδιακό κράτος όσο και τα ομόσπονδα έχουν πλήρη κρατική οργάνωση με όργανα και των τριών εξουσιών. Κάθε ομόσπονδο κράτος έχει δικό του Σύνταγμα και δική του νομοθεσία, δηλαδή δικές του αρμοδιότητες, τις οποίες του τις αναγνωρίζει το ομοσπονδιακό Σύνταγμα. Έτσι τα ομόσπονδα κράτη απολαμβάνουν μεγαλύτερη ή μικρότερη νομική αυτονομία.
Είναι προφανές ότι τα ομόσπονδα κράτη δεν απολαμβάνουν την αρμοδιότητα της αρμοδιότητας. Όμως το τεκμήριο της αρμοδιότητας το έχουν κατά κανόνα τα ομοσπονδιακά κράτη. Όλη αυτή η σχετικώς περίπλοκη νομική δομή των ομοσπονδιακών κρατών δεν μπορεί να λειτουργήσει στην πράξη για αυτό τα ομοσπονδιακά κράτη έχουν απαραιτήτως ένα ανώτατο δικαστήριο, που επιβάλλει την τήρηση του ομοσπονδιακού Συντάγματος. Από τέτοιο δικαστήριο, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ξεκίνησε διεθνώς ο έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων.
Η ομοσπονδιακή οργάνωση βασίζεται στη νομική ισότητα των ομόσπονδων κρατών, ασχέτως προς την έκταση, τον πληθυσμό ή την οικονομική τους δύναμη.  Την ισότητα την εξασφαλίζει η συμμετοχή των ομόσπονδων κρατών στα ομοσπονδιακά όργανα που παράγουν τους ανώτερους κανόνες δικαίου.
Το κατ΄ εξοχήν όργανο για τη συμμετοχή των ομόσπονδων κρατών στον σχηματισμό της βουλήσεως σε ομοσπονδιακό επίπεδο είναι η δεύτερη βουλή. Τα ομοσπονδιακά κράτη έχουν πάντοτε κοινοβούλιο με δύο βουλές. Στην πρώτη αντιπροσωπεύεται ο λαός όλου του ομοσπονδιακού κράτους και κάθε ομόσπονδο κράτος δικαιούται αριθμό εδρών ανάλογο με τον πληθυσμό του. Στη δεύτερη αντιπροσωπεύονται τα ομόσπονδα κράτη κατ΄ αρχήν με ισότητα δηλαδή ανεξαρτήτως προς τον πληθυσμό τους. Τα μέλη της βουλής των κρατών μπορούν να μην εκλέγονται αμέσως αλλά εμμέσως ή ακόμη και να διορίζονται.
Δεν είναι απαραίτητο οι δύο βουλές να έχουν ακριβώς τις ίδιος αρμοδιότητες, αλλά είναι απαραίτητο η μία να μην μπορεί να δρα χωρίς την άλλη. Αν μια βουλή έχει μόνο συμβουλευτικές αρμοδιότητες και όχι αποφασιστικές παύει να υπάρχει ομοσπονδιακό κράτος.
 Και το ομοσπονδιακό κράτος και τα ομόσπονδα έχουν το δικό τους Σύνταγμα. Τα ομόσπονδα είναι ελεύθερα να θέτουν και να μεταβάλλουν τα Συντάγματά τους, εφόσον τηρούν τους όρους του ομοσπονδιακού Συντάγματος. Για την τροποποίηση του ομοσπονδιακού Συντάγματος απαιτείται αυξημένη πλειοψηφία των ομόσπονδων κρατών.
Ομοσπονδιακό κράτος και ομοσπονδία κρατών
Η ομοσπονδία κρατών δεν αποτελεί κράτος. Από αυτή τη διαφορά πηγάζουν όλες οι διαφορές τους.
Στο ομοσπονδιακό κράτος έχουμε Σύνταγμα ενώ στην ομοσπονδία κρατών διεθνής συνθήκη.
Το ομοσπονδιακό κράτος έχει μία ιθαγένεια ενώ στην ομοσπονδία κρατών δεν υπάρχει κοινή ιθαγένεια.
Διεθνή προσωπικότητα έχει μόνο το ομοσπονδιακό κράτος και όχι η ομοσπονδία κρατών.
Το ομοσπονδιακό κράτος έχει κοινά όργανα και των τριών εξουσιών τα οποία αποφασίζουν με πλειοψηφία ενώ στην ομοσπονδία κρατών έχει μία συνέλευση εκπροσώπων των κρατών μελών, η οποία αποφασίζει με ομοφωνία.
Το ομοσπονδιακό κράτος έχει πάντα δύο βουλές, η μια αντιπροσωπεύει τον πληθυσμό του ως σύνολο και η άλλη τα κράτη μέλη, ενώ η ομοσπονδία κρατών έχει μόνο τη συνέλευση εκπροσώπων των κρατών μελών η οποία ουσιαστικά είναι διεθνής σύσκεψη.
Οι αποφάσεις των κοινών οργάνων έχουν τα ομοσπονδιακά κράτη άμεση εφαρμογή ενώ στις ομοσπονδίες κρατών πρέπει να μετατραπούν σε εσωτερικό δίκαιο από τα αρμόδια όργανα κάθε κράτους μέλους.
Οι σχέσεις των κρατών μελών στο ομοσπονδιακό κράτος είναι εσωτερικού δικαίου ενώ στην ομοσπονδία κρατών διεθνούς. Έτσι οι διαφορές στο ομοσπονδιακό λύνονται δικαστικώς ενώ στην ομοσπονδία μέσω της διπλωματικής οδού.
Τέλος, στα ομοσπονδιακά κράτη τα κράτη μέλη δεν έχουν δικαίωμα να αποχωρήσουν ενώ στις ομοσπονδίες κρατών έχουν.
Έχουν κοινή ιστορική προέλευση και διέπονται από κοινές αρχές απλά αλλού καταλήγουν.
Η ευρωπαϊκή ένωση
Πριν την Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1993 υπήρχαν τρεις ευρωπαϊκές κοινότητες με χαρακτήρα οικονομικό και όχι πολιτικό. Δεν τις χαρακτήριζαν ούτε ομοσπονδία κρατών. Η συνθήκη ιδρύει την ΕΕ που έχει πολιτικό χαρακτήρα, διότι έχει πολλές αρμοδιότητες, ιδίως το κοινό νόμισμα, τη θεσμική συνεργασία και την ασφάλεια. Η συνθήκη του Άμστερνταμ το 1997 προχωρεί ακόμα περισσότερο ορίζει ότι η ΕΕ εφαρμόζει ανεξάρτητα από τα κράτη μέλη την κοινή πολιτική για τις εξωτερικές σχέσεις και την ασφάλεια και προβλέπει ad hoc τον ύπατο εκπρόσωπο του Συμβουλίου υπουργών της ΕΕ.
Η ΕΕ ελέγχει την οικονομική και την εξωτερική πολιτική. Η συνθήκη της Νίκαιας το 2000 προσθέτει ένα άλλο πυλώνα, που αφορά αρμοδιότητες εσωτερικών υποθέσεων και δικαιοσύνης, και κυρίως τη διαχείριση μεταναστευτικών ρευμάτων και την ασφάλεια, θέματα με μεγάλη πολιτική σημασία εξαιτίας της διεθνούς τρομοκρατίας.
Η ΕΕ έχει συνεκτικά στοιχεία πολύ εντονότερα από την ομοσπονδία κρατών αλλά όπως συμβαίνει σε ομοσπονδίες η ΕΕ έχει ιδρυθεί με διεθνής συμβάσεις και όχι με Σύνταγμα και τα κράτη μέλη παραμένουν κυρίαρχα. Τις ιδρυτικές συνθήκες μπορούν τα κράτη μέλη να αναθεωρήσουν με ομοφωνία. Εντούτοις η ΕΕ έχει στοιχεία ομοσπονδιακού κράτους. Έχει κοινοβούλιο εκλεγμένο άμεσο και εκτελεστικό όργανο, την Επιτροπή που είναι υπεύθυνη ενώπιον του Κοινοβουλίου και όχι των κρατών. Επίσης το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που είναι αρμόδιο να εξασφαλίζει την τήρηση των ιδρυτικών συνθηκών κατά την εφαρμογή και την ερμηνεία τους. Αλλά προπάντων τα ευρωπαϊκά όργανα παράγουν συχνά με πλειοψηφία και όχι με ομοφωνία κανόνες δικαίου άμεσης ισχύος στα κράτη μέλη. Άρα και η πολιτική αποφασίζεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η νομολογία του ΔΕΚ διακηρύσσει την υπεροχή του ευρωπαϊκού δικαίου έναντι των εθνικών. Η ΕΕ δεν έχει την αρμοδιότητα της αρμοδιότητας και όλες οι αρμοδιότητες της είναι δοτές.
Είναι κάτι περισσότερο από ομοσπονδία κρατών και κάτι λιγότερο από ομοσπονδιακό κράτος, ορισμένοι τη χαρακτηρίζουν μερικώς ομοσπονδιακό κράτος, άλλοι υπερεθνικό οργανισμό.

ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΝ ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ

 

1. Συγκρίνατε την ανάδειξη του Όθωνα και του Γεωργίου Α' ως βασιλιά.

2. Λαός και Έθνος.

3. Ουσιαστικό και τυπικό Σύνταγμα.

4. Συγκρίνατε τα δύο δημοψηφίσματα μεταξύ τους.

5. Συγκρίνατε το ομοσπονδιακό κράτος και την ομοσπονδία ή συνομοσπονδία κρατών.

6. Η διάκριση των εννοιών "κράτος των πολιτικών κομμάτων ή κομματική δημοκρατία" και "ενδοκομματική δημοκρατία" και η αποτύπωσή τους στο ισχύον σύνταγμα.

7. Συγκρίνατε το συνταγματικό έθιμο με τις συνθήκες του πολιτεύματος.

8. Συγκρίνατε τα χαρακτηριστικά του Συντάγματος του 1844 με τα χαρακτηριστικά του Συντάγματος του 1864.

9. Συγκρίνατε το ανεύθυνο και το ακαταδίωκτο των βουλευτών.

10. Έννοιες τοπικής αυτοδιοίκησης και αποκέντρωσης και οι μεταξύ τους διαφορές.

11. Διάχυτος, συγκεκριμένος και παρεμπίπτων έλεγχος συνταγματικότητας των νόμων.

12. Χάρη και Αμνηστία.

13. Συγκρίνατε τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και τις κανονιστικές  πράξεις της εκτελεστικής εξουσίας.

14. Ο κανονισμός της βουλής σε σχέση με τον τυπικό νόμο.

15. Η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας πριν και μετά την αναθεώρηση του 1986.

16. Κύρια και επικουρική αναπλήρωση πρωθυπουργού.

17. Η "προεδρική" διάλυση και η "κυβερνητική" διάλυση της βουλής.

18. Απόλυτη και σχετική κοινοβουλευτική αρχή της διατήρησης.

19. Αυστηρό και ήπιο Σύνταγμα.

20. Γραπτό και άγραφο Σύνταγμα.

21. Συντακτικές πράξεις και ψηφίσματα.

22.  Η έννοια της "έκδοσης" κατά το άρθρο 42 παρ. 1 του ελληνικού συντάγματος σε σύγκριση με την έννοια της "κύρωσης" που ίσχυε μέχρι την αναθεώρηση του 1986.

23. Χαρακτηριστικά του Συντάγματος του 1952 και ποια η συνταγματική σημασία του "παρασυντάγματος" στην μεταπολεμική Ελλάδα;

24. Προεδρικό, ημιπροεδρικό και σύστημα κυβερνώσης βουλής.

25. Ανεύθυνο και ποινική ευθύνη του Προέδρου της Δημοκρατίας κατά το ισχύον ελληνικό δίκαιο.

26. Συγκρίνατε το πολίτευμα του Καποδίστρια και το πολίτευμα του Όθωνα.


Αυτά προς το παρόν....

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΘΕΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑΤΑΚΤΗΡΙΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ 2014-2015 ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΚΑΙΟΥ

Η ποινή στο ρωμαϊκό δίκαιο της βυζαντινής περιόδου είναι κυρίως πράξη ανταποδοτική για την αποκατάσταση της έννομης τάξης[20] και έτσι παρέμεινε ως το τέλος της αυτοκρατορίας, παρά τις παρεμβάσεις της εκκλησίας δια στόματος Βασιλείου Καισαρείας και την προβολή του σκοπού της ποινής στην Εκλογή των Ισαύρων. Στην 112 επιστολή του ΄΄προς Ανδρόνικον΄΄, ο Μέγας Βασίλειος αντιμετωπίζει τον σκοπό της ποινής στη συνολική του διάσταση, δηλαδή στο ποινικό σύστημα τόσο της Πολιτείας όσο και της Εκκλησίας, και αποκρούει τον ανταποδοτικό της χαρακτήρα: « Εκείνο πρέπει προ πάντων να λεχθεί, ότι δεν τιμωρούμε όσους έχουν διαπράξει οποιοδήποτε αδίκημα για αυτά που ήδη έχουν γίνει (που να βρεθεί μέθοδος, να μην έχουν τελεσθεί οι πράξεις του παρελθόντος;), αλλά είτε για να βελτιωθούν αυτοί οι ίδιοι στο μέλλον είτε για να αποτελέσουν παράδειγμα στους άλλους, ώστε να συμπεριφέρονται καλά».[21] Επομένως εδώ ορίζεται ως σκοπός της ποινής η γενική και ειδική πρόληψη. Στη βάση της ποινικής δίωξης βρισκόταν η αρχή της υπαιτιότητας, δηλαδή της ψυχικής σχέσης του δράστη με την πράξη του, ως αποτέλεσμα νοητικής και συναισθηματικής ωρίμανσης. Αυτός είναι πιθανώς ο λόγος για τον οποίο τα παιδιά κρινόμενα κατά περίπτωσιν –και εδώ αναδεικνύεται ίσως ο περιπτωσιολογικός χαρακτήρας του βυζαντινού δίκαιου- ετύγχαναν ιδιαίτερης μεταχείρισης, όπως και οι ψυχικά ασθενείς μετά τον 9ο αιώνα.[22]